Operatie Mees

Mees is geboren met een fibroom op zijn borstje. (een fibroom ziet eruit als een uitstulping op de huid) De kinderartsen in het streekziekenhuis hadden zoiets nog nooit gezien en wisten niet wat ze met “dat ding” moesten , dus werden we doorverwezen naar het Sophia Kinderziekenhuis.

Zelf heb ik me vanaf de eerste minuut dat ik Meesje zag me geen zorgen gemaakt om het Extra Stukje Mees, zoals we het liefkozend zijn gaan noemen. Het zag er niet vies uit, het was gewoon een beetje meer Mees dan dat we hadden verwacht. Mees heeft er zelf ook nooit last van gehad, maar toch moest het weggehaald worden omdat het “niet helemaal normaal” was om zo’n bakfoutje te hebben. Voor mij heeft het Extra Stukje Mees altijd bij hem gehoord, net als zijn flapoortjes en ellenlange wimpers.

Maar goed, we hebben veertien maanden mogen genieten van het Extra Stukje Mees en onlangs is het operatief verwijderd. Het arme mannetje moest onder algehele narcose en wat was hij dapper! Zonder te morren kon ik hem zijn ziekenhuispyjama aantrekken (maatje Heel Erg Groot), hij heeft bij Abe en mij op schoot met grote ogen om zich heen gekeken en vond het hele circus maar wat interessant. Hij piepte even toen hij de naald voor het infuus in zijn handje kreeg, maar dat was het dan ook.

Direct na het inbrengen van het infuus kreeg hij de narcose toegediend en wat was dat naar om te zien! Binnen een paar seconden verslapte hij en werd hij op een operatietafel gelegd als een slappe pop die toevallig hetzelfde gezichtje en lijfje had als mijn zoontje. Helemaal flabbergasted en wazig liep ik terug naar de afdeling, alwaar ik ook niet wist wat ik moest doen. Uit ellende heb ik maar een sigaret gerookt beneden en ben na mijn paffertje maar weer naar boven gelopen.

De kinderarts kwam me ophalen en vertelde dat de operatie goed was gegaan. Mooi! Ik mocht naar de verkoeverkamer om bij Mees te zijn als hij wakker werd en ik ben op een drafje daar naartoe gegaan.

Wat is het apart om je kind te zien ontwaken uit een narcose! Zijn ogen (met de lange wimpers) gingen open, maar Mees was er nog niet. Ik vond het maar wat eng om een hele lege blik in zijn oogjes te zien, maar gelukkig ging hij al snel steeds meer als zichzelf kijken.  Hij kreeg direct enorme dorst (niet zo gek als je zes uur geleden voor het laatst wat gedronken hebt!), lurkte een boel glucosewater weg en lag als een koalabeertje stevig tegen me aan. Tijd om weer naar de afdeling te gaan!

Binnen een paar uur was Mees weer helemaal zichzelf (in tegenstelling tot zijn moeder) en mochten we weer naar huis. Ik wiebelend op mijn benen, Mees met een grote pleister op zijn borst en Abe die ons (vooral mij) ondersteunde.

Een dag later ben ik nog helemaal emotioneel van de operatie en jank om alles en niets, maar Mees heeft nergens last van. Hij is net zo vrolijk als altijd, eet net zoveel als altijd (vreetzakje!) en geint met zijn broertjes als altijd.

Gezien het bovenstaande kan ik niet anders dan concluderen dat Mees een stuk flinker is dan zijn moeder!