De arrogante nerd

In mijn vorige stuk schreef ik nog vrolijk over de gave, hippe nerd. Nerd zijn is in! Helaas moet ik mijn woorden gedeeltelijk terug nemen.

Ik onderscheid verschillende categorieën nerds:

1. De echte nerd. Deze nerd is vrolijk, gezellig en altijd in voor een geintje. Zijn hobby’s zijn schaken bijvoorbeeld.
2. De verborgen nerd. Deze nerd is nog niet uit de kast gekomen. Hij/zij geneert zich voor zijn nerd zijn en doet er alles aan om aan de rest van de goegemeente te laten blijken dat hij geen nerd is! Hij draagt hippe kleding en heeft sportieve hobby’s, maar desondanks is het voor iedereen zo klaar als een klontje dat hij een nerd is.
3. De arrogante nerd. Dit is een gevaarlijke nerd. Ech wel! Deze nerd is vroeger vreselijk gepest met zijn/haar nerd-zijn en doet er nu alles aan om dat te compenseren. Dit doen ze door middel van roddel en achterklap en ze meten zich een houding aan van “het geeft niet hoe je bent, maar ik mag je”. Echter, ze trappen een ander zo de grond in om zichzelf beter te voelen, met alle gevolgen van dien. Het is alleen niet makkelijk om deze nerd te herkennen.

Niets  van deze “iedereen is leuk” houding van de arrogante nerd is leuk! Tot voor kort wist ik niet van het bestaan van de arrogante nerd af, maar ik heb deze zeldzaamheid ontmoet. Dit was een leermoment voor deze nerd!

Maar goed, ik heb dus kennis gemaakt met een arrogante nerd. Een tijd terug ontmoette ik deze persoon en alles begon leuk en aardig. (voor het gemak noem ik deze persoon even Nerde.) Nerde was geïnteresseerd, deed moeite om vriendschap te sluiten en het duurde niet lang of we raakten inderdaad bevriend. Ergens, diep van binnen, was er continu een klein stemmetje in mijn hoofd dat zei dat ik uit moest kijken. Helaas heb ik daar geen gehoor aan gegeven, sufferd die ik ben!

Na een paar maanden vertelde Nerde mij haar levensverhaal (oe, dat klinkt zwaar!) en ik voelde met haar mee. Nerde was veel gepest, had een slechte relatie met haar ouders en had verder niet veel vriendinnen. Ik vond het sneu voor haar, aangezien ik haar best wel leuk vond. (ondanks dat zeurende stemmetje op de achtergrond…) Ook hebben we beiden kinderen van dezelfde leeftijd en zijn we, met een mooi woord, thuisblijfmoeders, dus een band was geboren.

Lang verhaal kort: de geboren band stelde niet zo veel voor. Nerde is een tikje normatief en ik ben alles wat zij niet is en omgekeerd. Persoonlijk had ik daar niet zo heel veel moeite mee, maar Nerde vond mij een slecht voorbeeld voor de kinderen aangezien ik wel eens (vaak) een peuk op steek. Tja, als dit mij een slecht voorbeeld voor de jeugd van tegenwoordig maakt, dan ben ik maar een slecht voorbeeld.

Let wel: dit heeft Nerde nooit in mijn gezicht gezegd! “Er was niets aan de hand”, werd er tegen me gezegd. Natuurlijk was er niets aan de hand, daarom roddelde ze ook in mijn bijzijn over mij met een ander!  Zelf ben ik ook niet roomser dan de paus, maar dit ging me toch echt veel te ver. Stomme Nerde!

En zo blijf ik gefrustreerd door nerds. Vroeger was het mijn inner-nerd, nu is het de arrogante nerd die mij tot wanhoop drijft.

Nu hoop ik dat mijn kinderen later nerdjes blijken te zijn, maar ik heb stiekem een voorkeur.

Ik pleit voor de echte nerd.

Driewerf hoezee voor de echte nerd!